MIJN VIJVER Door: Kees Stellaard
Ik liep al een tijdje rond met het idee om een vijver in de tuin te maken. Het begon met een zinken teil met wat plantjes en een Laaf er naast die daar water in spoot. Maar, nadat ik regelmatig de teil bij moest vullen dacht ik:
.......Dat moet anders!
Met het idee in mijn hoofd voor een bakje van een meter bij een meter in de hoek bij de schuur, ben ik enthousiast gaan graven, heb een frame gemaakt en een stuk vijverfolie gekocht. Zo gedacht, zo gedaan. Maar na een paar weken en een paar flinke regenbuien, klaagde de buurman over wateroverlast in zijn schuur. Dus dat was toch niet zo’n goed idee; de bak maar weer leeggehaald en dicht gegooid. Wat nu?
...... Die vijver moest er komen!
Na veel overleg met mijn vrouw Netty besloten we om het gras, wat toch niet mooi meer was, eruit te halen en de tuin te bestraten en achterin een vijvertje te maken. Enthousiast als ik was, begon ik in het najaar van 2005 te spitten en te graven. Langzaam werd het putje groter en dieper tot ik op een diepte zat van 70 cm en anderhalve meter in doorsnee. Er was op dat moment nog niets te zien, behalve een modderpoel, maar toch stond er ’s-morgens al een reiger te vissen.
......Dat beloofde wat!
Toen mijn vader vertelde over een vijverlezing
bij de aquariumvereniging ben ik daar naartoe gegaan. Tijdens de lezing kwam ik
er achter dat een vijver minimaal 80 cm diep moet zijn, dus moest ik nog even
doorgraven. Hierdoor werd mijn “vijvertje” een VIJVER van zo’n 95 cm diep en 250
cm in doorsnee. In het voorjaar van 2006 heb ik rubberfolie gekocht en de vijver
gevuld met water. Dit heeft een p
aar weken zo gestaan en ondertussen
werd de straat opgeknapt. In deze periode hoorde ik van een oom dat zijn zoon
een filter over had die ik misschien wel over kon nemen. Dus bellen maar, en ja
hoor, ik kon hem zo op halen. Na het aansluiten van de diverse onderdelen kon de
vijver aangekleed worden. Er gingen diverse waterplantjes in, de rand werd wat
aangekleed en ook de brandweerlaaf staat weer vrolijk te spuiten.
Toen mijn neef kwam kijken hoe ver ik was gevorderd, bracht hij een hoop witte stenen en keien mee en ook nog drie shubunkins. Na een paar weken dacht ik: wat zit daar toch in die vijver? Het bleek een salamander te zijn.
Ook dacht ik dat er kikkervisjes in zwommen, maar dat bleken jonge shubunkinken te zijn. Ik telde er een stuk of 15.
Vier daarvan hebben het overleefd en zwemmen nu samen met
de drie volwassenen rond, hieronder een shubunkin. Deze kan
een maximale lengte bereiken van 35 cm.
(webpagina aquarium-en vijververeniging de paradijsvis)